Archief van
Categorie: Blog

Soms gaat het anders dan je denkt

Soms gaat het anders dan je denkt

Een niet te nemen hindernis op de route van het Jabikspaad.

Alles goed voorbereid

Dat merkte ik toen ik vorige week terugkwam van mijn wandelretraite. Ik had alles -dacht ik – goed voorbereid: overnachtingsadressen geregeld, vooraf getraind met lange wandelingen lopen op prettige wandelschoenen en meditatieteksten voor onderweg uitgeprint. En toch kwam ik drie dagen eerder terug naar huis! Ik was op het wandeltraject ‘stukgelopen’.

Kiezen

Vijf dagen liep ik de route van het Jabikspaad. Maar op de vijfde dag bedacht ik in bed dat ik moest stoppen: ik had ernstig geblesseerde voeten – voor mij onverklaarbare blaren achter onder mijn voetzolen en twee op mijn hielen. Ik kon er zelfs niet van slapen. Ik zat bij deze vijfde overnachting dichtbij een station (Wolvega) en besloot dat ik het niet zou wagen nu nog natuurgebied De Wieden in te gaan. Ik zou moeten blijven lopen en dat wilde ik mijzelf niet aandoen. De eerste twee dagen waren pittig geweest: het was toen ook in Friesland erg warm weer. Maar ik had die dagen goed gewandeld. Wel merkte ik hoe anders het was dan vorig jaar toen ik de Walk of Wisdom liep. Toen besloot ik tijdens de wandeldag hoever ik liep en overnachtte ik gewoon thuis. Nu zat ik vast aan mijn planning. En dat nekte mij uiteindelijk. Ik liep meer dan deze dagen goed voor mij was. En na thuiskomst bij een schoenenspeciaalzaak bleek dat mijn schoenen wat te ruim waren. Dat in combinatie met een flink gewicht op mijn schouders – bepakking voor 8 dagen – en de warmte dus was voldoende om mij te blesseren.

Andere verwachtingen

Vorig jaar ervoer ik de stilte en de rust in mijzelf en een fijn gesprek in mijzelf met de teksten die ik toen meenam. En ik wisselde mijn wandeldagen af met een dagje thuis aan mijn werkkamer klussen. Deze keer was het druk in mijzelf en was ik bezig mijn overnachtingsplek te bereiken en ging de tocht de volgende dag weer verder. En ik dacht met Abram in gesprek te gaan door stukjes uit Genesis onderweg te lezen. Het leek mij fijn om door hem geïnspireerd te worden! Maar ik bleef met mijn aandacht rondcirkelen bij Sarai en Hagar (Genesis 16). Vrouwen die elkaar het leven zuur maken. Vrouwen die allebei pijnlijk geraakt zijn door wat er in hun leven gebeurt.

Tegenslag

Sarai voelt zich door God uitgesloten van wat ze het liefste wil, van het moederschap. Hagar, haar slavin ziet terwijl ze zwanger is van een kind van Abram geen andere weg dan te vluchten in de woestijn.
Ze zijn allebei vrouwen die op zoek zijn naar ruimte om te zijn. Op zoek naar ruimte om gezien te worden en gewaardeerd. Op zoek naar ruimte om hun leven te leven zoals dat bij hen past. Meer zelfs nog: op zoek naar toekomst. Toekomst in het geval van Hagar voor het kind dat in haar buik zit. Aan Sarai was door God een toekomst als moeder beloofd. Maar dat kan zij bejaard als ze was – zich nauwelijks voorstellen.
Een drukte dus, die vrouwen in mijn hoofd. Vrouwen die impulsief naar elkaar reageren – elkaar negeren – mensen die pijnlijk geraakt naar oplossingen zoeken.

Gezien worden

Hagar wordt in de woestijn gevonden door een engel van de Eeuwige, van God. Die haar vertelt dat haar vernedering (door Sarai) door hem gehoord is. Zijzelf komt tot de conclusie dat ze door God gezien wordt. Er komt in haar weer ruimte. Ze ontdekt dat en krijgt weer vertrouwen in haar leven in de familie van Abram.

Heilzame confrontatie?

Soms moet je kennelijk botsen met een ander en botsen met jezelf. Tenminste: zo voelt het voor mij. De ruimte die ik zocht juist door een pelgrimsroute te gaan lopen, vond ik niet in hoe ik het zelf georganiseerd had. Het was geen vredige wandelretraite. Nee, het was een confrontatie met mijzelf en met het niet planbare. Het heeft in mij een gesprek op gang gebracht dat nog wel even doorgaat. Het stelt aan mij vragen waar ruimte is en waar een gevoel van vrede. Waar ikzelf ruimte ervaar en hoe ik daar goed mee kan omgaan, hoe ik daar zelf invloed op heb.

Aandacht geven aan ruimte

Wat het wandelen betreft betekent het dat ik dat anders ga aanpakken. Hoe weet ik nog niet precies. Maar ik vertrouw erop dat ik daar wel oplossingen voor vind. En wat het thema van mijn activiteiten voor het najaar betreft zet deze retraite-ervaring een belangrijk onderwerp op de kaart. Ik realiseer me dat ruimte een onderwerp is dat belangrijk is in het leven van veel mensen. En daar ga ik vanaf nu verder mee aan de slag. De zomeravondwandeling, de inspiratieontmoetingen, de vieringen waarin ik voorga en de flexibele digitale retraite in het najaar zullen hier allemaal mee verbonden zijn.

Annet Hogenbirk, 1 juli 2021

Pelgrimeren met een verhaal

Pelgrimeren met een verhaal

Voorbereidingen voor het pelgrimeren

Vorige jaar liep ik de Walk of Wisdom. Een prachtige wandelroute rond Nijmegen. Het is een nieuwe en niet-religieuze pelgrimsroute (*2015) die uitgezet is om je eigen wijsheid op je eigen tempo te vinden. Het is een afwisselende route die inmiddels al meer dan vijfduizend keer gelopen is. Ik wandelde hem vanuit ons huis in Nijmegen. Mijn man was zo aardig om mij op te halen waar ik mijn wandeldag stopte en mij op een volgende wandeldag weer bij dat punt te brengen. En zo wandelde ik – met tussenliggende rustdagen – in twee weken tijd in de regio rond Nijmegen waar we al een kleine twintig jaar wonen. Op een nieuwe en verfrissende manier keek ik naar mijn eigen omgeving.

De geschiedenis van bevrijding


Ik werd – naast de prachtige natuur – geraakt door de geschiedenis van bevrijding en de strijd die daarvoor geleverd is. De herdenkingstekenen trof ik onderweg aan. Jonge mensen die voor onze vrijheid naar Nederland kwamen en hun leven geriskeerd hebben én gegeven. Hun verhaal ging in gesprek met het verhaal van bevrijding dat ik meegenomen had als gesprekspartner op mijn weg. Ik wandelde met stukje Exodus: het verhaal van Mozes die de opdracht krijgt om zijn volk uit de slavernij in Egypte te bevrijden.

Antwoord durven geven


Daar waar ik in net mijn uitgeprinte tekst las dat Mozes tegen God – die hem de opdracht geeft zijn volk te bevrijden – zegt: “Wie ben ik, dat ik dit doen zal?” (Exodus 3:11) kwam ik juist een gedenkboom tegen waarop een vermelding stond dat twee jonge parachutisten “Ja!” gezegd hadden op een indringende roep om bevrijding. De resten van deze twee jonge mannen van begin twintig waren hier ruim tien jaar geleden gevonden. Ik vond het heel indrukwekkend. Juist omdat de Bijbeltekst nog in mijn hoofd resoneerde: ‘Wie ben ik dat …?!” Hoe vaak vragen wij ons niet af wat voor zin het heeft om in actie te komen. Hoe vaak laten wij het er zelf niet bij zitten, terwijl jij en ik wel degelijk het verschil kunnen maken! Als de geallieerden het erbij hadden laten zitten en niet in actie waren gekomen om ons te bevrijden, wie zouden wij dan nu zijn?

Vrijer leven


Ik denk nog vaak aan mijn Walk of Wisdom terug. Het was een bijzonder inspirerende pelgrimage. En juist nu – in deze nog steeds vreemde corona-tijd – verlang ik ernaar opnieuw met mijzelf op weg te gaan. Opnieuw met een Bijbelverhaal. Deze keer ga ik met de verhalen van Abraham op pad, aartsvader van de joden, moslims en christenen. Ik ben nieuwsgierig naar deze mens die een voorbeeld en houvast is voor velen. Een mens die vol met twijfels op weg ging, weg uit zijn land en los van zijn familie. Ik wil er iets van meevoelen hoe hij op weg ging, weg uit zijn vertrouwde bestaan. Ik hoop het net als hij te ervaren dat je niet alleen bent op je weg in den vreemde. Hij merkte het steeds weer dat zijn God – de God die zich had geopenbaard met de naam IK BEN ER – met hem mee ging.
Ik loop niet in het Midden-Oosten zoals Abraham, maar ik begin in Friesland waar het Jabikspaad begint. Het is de start van de Camino naar Santiago de Compostella vanaf de Waddenzee. Nu op de drempel naar een vrijer leven na alle corona-beperkingen, besef ik dat ik een ‘reset’ nodig heb. Ik heb behoefte aan een periode van stilte en bezinning, van dingen op hun plek laten vallen. Kortom: een pelgrimage naar wat mij heilig is.

Vastleggen

Ik ga me overgeven aan het ritme van mijn voeten en aan de wind, zon en regen. En ook aan gastvrijheid en onbekende mensen die ik onderweg zeker zal tegenkomen! Ik heb zeven overnachtingen afgesproken bij gastadressen van Vrienden op de Fiets. Alles al geregeld…want op de bonnefooi overnachtingsplekken zoeken zit er nu nog niet zo in. En eerlijk gezegd hou ik ook wel van wat duidelijkheid. Hoewel ik wel vind dat ik nu wel erg veel moet vastleggen. Twee expositiebezoeken heb ik al gereserveerd. Minder overlaten aan het toeval dus. Maar het lijkt me mooi om naar museum Belvédère te mogen. En in de Jacobijnerkerk in Leeuwarden is een expositie van een bijzondere Friese kunstenaar, Jentsje Popma een man van bijna honderd, met een warm hart voor Nijklaester. Hij gunt deze pioniersplek Nijklaester dat daar mensen op adem komen en in verbinding met zichzelf en met elkaar.

Op adem komen


En dat op adem komen en nieuwe inspiratie vinden is nou precies wat ik zelf hoop te bereiken met het lopen van het Jabikspaad. Het is een duizend jaar oude pelgrimsroute, een bescheiden eerste stukje op weg naar het verre Santiago de Compostella. En wie weet wandel ik voortaan wel elk jaar een stukje van deze oude pelgrimsroute en wandel ik de volgende 2500 kilometers ook nog!

Steeds meer vertrouwen


Woensdag 16 juni ga ik op weg. Ik neem mijn kleding en tekenspullen mee, en een heel klein spiritusbrandertje voor onderweg. Om mijzelf te kunnen verwennen met een lekker kopje thee ergens langs de kant van de weg. En ik neem dus de verhalen van Abraham uitgeprint mee: dat is mijn gesprekspartner onderweg. Ik ben heel benieuwd wat ze met mij gaan doen, als ook ik mijn vertrouwde plek achter mij laat en op weg ga. Kijken of mijn weg ook een weg van vertrouwen wordt. Of ik die ruimte in mijzelf steeds meer ga beleven. Dat is waar ik op hoop!

Annet Hogenbirk, juni 2021

PS! Ga JIJ je eigen weg?

Vanaf augustus starten er activiteiten rondom het thema ‘Ga jij je eigen weg?’:

  • Vanaf half augustus komt er een digitale meditatieve cursus beschikbaar met inspirerend materiaal om op je eigen moment meer vorm en aandacht te geven aan je eigen weg.
  • 17 augustus een zomeravondwandeling in het Goffertpark te Nijmegen.(19.30-21.30)
  • 11 september een Inspiratie Ontmoeting (10.00-12.00 uur) in Nijmegen.

Meer informatie volgt hier binnenkort. Blijf op de hoogte en abonneer je hiernaast op de Inspiratiebrief van Zin in mijn Leven.

Waar ben je?

Waar ben je?

Ben JIJ jezelf wel eens kwijt? Heb jij wel eens het gevoel dat je moe bent of geen zin hebt? Of voel je je uitgeblust of teruggetrokken? Misschien is het voor anderen niet zo duidelijk. Als je gewoon doorgaat met wat er van je verwacht wordt valt het niet zo op dat je van binnen bent afgehaakt. Misschien heb je het zelf niet eens echt door…. en dat is niet gek!

Where are you? Become yourself! So I can see you!

Waar ben jij? Word jezelf! Dan kan ik je zien!
Deze vragen kwam ik tegen in een indringend muzieknummer op de cd L.I.T.A.N.I.E.S van Nick Cave en Nicholas Lens. In het prachtige eerste nummer van deze cd worden ze steeds weer herhaald. (Luister deze muziek hier: https://youtu.be/aDUbXuWfxdc).
Zijn het vragen aan de Schepper zoals de titel Litany of Divine Absence suggereert? Of zijn het vragen aan de mens, aan jou en aan mij?

Eva en Adam

Ik moest meteen denken aan Waar ben je? de eerste vraag die in de Bijbel gesteld wordt (Genesis 3:9). Eva en Adam hebben van de verboden vrucht gegeten en ineens realiseren ze zich dat ze naakt zijn. Plotseling voelen ze zich kwetsbaar en willen ze niet meer gezien worden. Ze zijn hun onbevangenheid kwijt en duiken weg. Ze waren vanzelfsprekend geliefde mensen die vrij contact hadden met God, hun Schepper. Maar dat vanzelfsprekende…dat zijn ze zomaar kwijt. Ze schamen zich en angst bepaalt nu hoe zij zich gedragen. Hoe kan je dán nog jezelf zijn?

Schepper zijn

Lang hoeven ze zich niet te verstoppen. De Schepper is op zoek naar hen. Hij wil juist contact met hen. Want zij zijn net als hij schepper: zíj zijn het die hun scheppende mogelijkheden goed kunnen gebruiken in hun eigen omgeving. Zij kunnen het leven vormgeven en doorgeven en zij kunnen zorgen voor de aarde en die met aandacht bewerken. Zonder hen is de aarde niet compleet. Zij zijn de handen van God op aarde, zoals de joodse Rabbi Jonathan Sacks het noemt.

Nieuwe verbinding

Voor samenwerking is contact nodig. Je krijgt een gezamenlijk project niet voor elkaar als je onvindbaar bent, als de ander zich afvraagt ‘Waar ben je?’ Zo kan ook God niet zonder zijn mensen. Hij roept hen. En als hij ze gevonden heeft gaat hij met hen in gesprek. Hij wil het weten waarom ze zich schamen. En hij bekleedt hen met kleding van huiden die hen beschermt of met licht (zoals rabbi Meïr in de eerste eeuw vertaalde – één letter verschil in het Hebreeuws)*. De mens wordt gekoesterd en verzorgd (Genesis 3: 20-21) en kan daarna de wijde wereld in.

Iedereen zichtbaar

Waar ben jij? Word jij gevonden door anderen die jou nodig hebben en jou willen zien? Word jij gevonden door je vrienden? Vriendschappen floreren daar waar je jezelf durft te zijn en zichtbaar bent, ook al maak je ook fouten. Daar waar je met elkaar open en eerlijk kunt zijn over je kwetsbaarheden, je verlangen naar vrede en liefde en óók over je missers, ervaar je ruimte om jezelf te kunnen zijn. Daar ben je!
Het wordt hoog tijd dat iedereen wordt gezien! Er valt samen heel wat goeds te doen en waardevols te beleven.

En…wat is JOUW antwoord op deze vraag: Waar ben JIJ?

Annet Hogenbirk

PS! Wil je inspirerende blogs ontvangen? Vul dan je gegevens in in het aanmeldingsvak rechtsboven op deze pagina.
* Zie p. 37 Genesis, boek van het begin door Jonathan Sacks

Waar ben je?
Tekening op papier met grafietpotlood en walnootinkt. © Annet Hogenbirk