Archief van
Categorie: Blog

Verbinding

Verbinding

Uitdaging

In juni heb ik meegedaan met een iconen-schilderweek in kasteel Hernen. Een prachtige locatie, een bevlogen docent: een Roemeense iconenschilder, aardige medecursisten en ikzelf die op ontdekkingsreis ging… Hier kwam ik terecht nadat ik met iemand in gesprek kwam die zelf al meer dan 20 jaar in zijn vrije tijd iconen schildert. Sinds zijn kennismaking hiermee is de icoon iets dat bij zijn leven hoort. De icoon heeft zelfs zijn huiselijke sfeer veranderd. Ik wilde wel graag meedoen met zo’n cursusweek. Ik was benieuwd of ik zelf zou kunnen komen tot de overgave aan een schilderproces, waarbij het niet gaat om je eigen expressie. Het gaat om het schrijven – aandachtig schilderen – van een icoon zoals die al eeuwen wordt geschilderd. En zo deze haar verhaal te laten spreken. Een experiment voor mijzelf dat mij in meer in verbinding bracht. Met wat of wie? Lees dat hieronder!

Aan het werk

De icoon boeit mij al jaren. Wat brengt mensen ertoe ze met veel geduld en overgave te schilderen, te ‘schrijven’ en wat doet het met hen? Ik wilde er ook eens aandachtig mee bezig zijn, mij overgeven aan deze wijze van schilderen.
En zo gebeurt het dus. Ik verzamel de benodigde materialen en penselen. En ga met de foto van een icoon en schildersaanwijzingen van start. Ik ga Maria schilderen. Maria uit een icoon van Maria en Johannes. De icoon die hen laat zien als zij de opdracht van Jezus aan het kruis krijgen om er voor elkaar te zijn (Joh. 19:25-27), elkaar te steunen en helpen een goed leven te hebben.
Het schilderen is een wonderlijk proces. Je begint met de donkere vlakken en zet er daarna lichtere lagen overheen. Dat doe je met een soepel penseel en zachte verf. Die meng je zelf door pigmentpoeder aan te maken met een eigeel-mengsel (eitempera). Je strijkt de verf over het gladde paneel dat je voorbewerkt hebt met diverse lagen kalk. Aandachtig breng je zo verschillende dunne lagen over elkaar. En op een gegeven moment ga je de details invullen. Lees verder onder de foto!

Blijvende verbinding

En er gebeurt met mij in dit proces iets bijzonders: ineens gaat dat wat ik aan het schilderen ben míj aankijken! Met een liefdevolle en geduldige blik. Er zit rust in.
Ook na een aantal weken na het schilderen merk ik: Het heeft mij zo gepakt, gegrepen dat het mij niet meer loslaat. Het is anders dan aan een gewoon schilderij werken zoals ik gewend ben. Het brengt mij in contact met de bron van Liefde. Het heeft iets tastbaars van een eeuwige waarde en van het mens-zijn. Voor mij communiceert het ook iets goddelijks. En zo ben ik met mijn eigen icoon plotseling in gesprek met God en met mijzelf. En dat is nu juist de functie van iconen die ze door de eeuwen heen hebben. Ze zijn uitnodigingen om al kijkend met God en Christus en zeker ook met jezelf in gesprek te gaan.

Mooi hoe het kan werken! Via een ontmoeting met iemand – in dit geval een gesprek met iconenschilder Piet – kom je op het spoor van inspiratie. De ander kan je zomaar helpen om zo beter je eigen weg te vinden. Ontmoetingen kunnen zo waardevol zijn met mensen die hun eigen gedrevenheid hebben, zich laten voeden door hun inspiratiebron, hobby’s, interesses en hun eigen talenten. Daarbij heeft iedere mens ook zo zijn en haar eigen vragen en verlangens. Het is zo mooi als je juist in de ontmoetingen met anderen daar zelf weer verder mee komt. Zo worden mensen meer mens en gaat de liefde meer stromen. Zo krijg je meer verbinding met jezelf, elkaar en het/de Eeuwige.

Een mooie zomer gewenst, thuis en op vakantie, met veel boeiende en verrijkende ontmoetingen!

Hartelijke groeten,
Annet Hogenbirk

Omdat het Licht ontwaakt

Omdat het Licht ontwaakt


Enkele jaren geleden was ik op schildervakantie in de Dordogne, een schilderachtige streek in Frankrijk. De ochtenden begonnen hier prachtig. Op de foto zie je de zon die opkomt. Haar zachte licht maakte de omgeving zo mooi. Ik verwonderde mij. Ik stond er eerder voor op om het parelen van de dauw op de bladeren van de bomen te zien, de natuur die zo intens werd uitgelicht.
Aan de cursusweek waaraan ik deelnam deden nog een tiental andere deelnemers mee. Maar zij bleven in hun bed liggen op het moment dat mijn hart sprongetjes in mij maakten. Sprongetjes in mij, omdat ik door zo’n prachtig uitgelichte omgeving wandelde om zeven uur ‘s ochtends. Ik kon het me niet voorstellen dat je het niet de moeite waard vond om hier een half uur eerder voor uit je bed te komen. Maar ieder zo zijn of haar eigen hobby.

Pasen is ook zoiets: een feest van Licht om je bed voor uit te komen!

Pasen is veel meer een lichtfeest dan kerst. Het is een wakker worden uit doods verdriet. Het is de zon weer zien schijnen, weer tekenen van leven zien. We vieren het niet voor niets aan het begin van het voorjaar. In de tijd dat schijnbaar dode takken weer groene blaadjes laten zien. Er zit leven in! En het groeit!
Het verhaal van de opstanding van Jezus vertelt dat Maria Magdalena ‘s morgens vroeg naar het graf van Jezus gaat om zijn lichaam te verzorgen. Hij was na zijn kruisiging heel snel begraven omdat het joodse Paasfeest gevierd ging worden. Vrijdags was hij begraven. Zondagochtend komt ze om hem te zalven met geurig oliën.
Ze gaat naar de plaats waar hij begraven was. Maar ze treft een geopend graf aan. Je zou zeggen dat haar wereld instort. Wat is nou erger? Je leermeester is op gruwelijke wijze ter dood gebracht. En nu is zijn lichaam ook nog gestolen!
Ze wordt echter niet geconfronteerd met duisternis. Ze ziet twee gestalten die licht uitstralen. Witte personen. Engelen worden ze genoemd. Ze zijn toegankelijk. Ze hebben oog voor haar. Ze vragen haar “Vrouwe, wat weeklaag je?” Ze geeft antwoord en terwijl ze zich omdraait ziet ze een ander, die haar ook vraagt: “Vrouwe, wat weeklaag je, – wie zoek je?” In haar verdriet ziet ze niet dat het Jezus is, juist degene die ze zoekt. Maar daar komt ze snel achter. Hij noemt haar bij haar naam: “Maria!”.

Ze is geraakt

Ze antwoordt met te zeggen: “Rabboeni!” Dat betekent ‘leermeester’. Hij vertelt haar dat ze hem niet moet proberen vast te houden, maar dat zij naar zijn broeders moet gaan. Gaan om te vertellen dat hij naar zijn God en hun God gaat, naar zijn Vader en hun Vader. Er spreekt een grote verbondenheid uit. Verbinding samen met Jezus met wat de oorsprong en doel van je leven is: God. En verbinding met familie. God als Vader. Vader voor Jezus, maar ook vader voor Maria en voor de andere leerlingen van Jezus.
Een mysterie dat moeilijk precies onder woorden te brengen is.
Wat hier gebeurt, is dat Maria Magdalena het estafettestokje van Jezus overneemt. Het estafettestokje om te vertellen over het leven, over liefde, over Licht. Er ontstaat een beweging van mensen die het Licht hebben gezien. Een Licht dat zo aantrekkelijk is dat ze ervoor uit hun bed komen en zich verwonderen.

Liefde blijft

Het leven van Jezus, die liefdevol leefde en liefde verkondigde aan de gewone mens en aandacht had voor het kwetsbare en niet perfecte, dat leven eindigde niet door hem te kruisigen. Jezus liefde, zijn leven is niet kapot te krijgen. Liefde is een eeuwige kracht. Die kracht zet steeds meer mensen in gang om anderen aan te tikken. Om het estafettestokje van Pasen over te nemen. Om elkaar een boodschap van liefde te brengen en te werken aan een zorgzame samenleving. Om ruimte te geven aan groei van het goede. Om mensen te steunen in het zichzelf worden en zijn. Hun mooie kanten te delen met anderen en hun mindere kanten te helpen hanteren. Zo gaan wij steeds verder: omdat het Licht ontwaakt!

Jubileumconcert

Jubileumconcert

Op zondagmiddag 15 april dirigeert Frans Vodegel zijn 50-jarig Jubileumconcert in de St. Stevenskerk in Nijmegen. Het vrouwen vocaalensemble Canto di Donne en het mannen vocaalensemble Canto Novio zingen een programma met spannende harmonieën, verrassende melodische lijnen en aansprekende teksten. Zij brengen klassieke werken van J.S. Bach, C. Franck en G.F. Händel. Maar ook werken van moderne componisten als Francis Poulenc en Morten Lauridsen. Verder zingen ze bijvoorbeeld een koraalbewerking van ‘With a little help from my friend’ van John Lennon; een klassieke bewerking van ‘Zeg me dat het niet zo is’ van Frank Boeijen; een close harmony bewerking voor mannenstemmen van het schitterende lied van Toon Hermans ‘Als de liefde niet bestond’ en een bewerking van het lied ‘De hemel is dichtbij’ volgens de vertolking van Simone Kleinsma.
De liefde voor de muziek is voor de zangers de ‘bindende factor’. De dynamiek van het leven vindt zijn weerklank in de vertolking van de muziek.

Klik hier voor meer informatie: Concert 15 april 2018.

De toegang is vrij!